2واحد کارآموزی داروخونه یعنی دیدن همه درسایی که ساعت ها وقت صرفشون کردم و خیلی هاشو فراموش کردم.

یعنی وقتی کنار استادمون تو داروخونه ایستادیم که مشاوره با مریضو ببینیم خیلی از صحبت ها به لهجه مازندرانی انجام شد.

دکتر علا می گفت از حرف زدن با مریضا می شه خیلی چیزا رو یاد گرفت. بعد یه خانمی اومد نسخه کرم کلوتریمازول بود د.ع پرسید دکتر برا چی نوشت؟ خانومه گفت من چه می دونم لابد تشخیص داده نوشته دیگه.

یه نسخه دیگه هم بود که ریتالین داشت و وقتی اسم بیمارو صدا زدن یه پسر بچه که داشت گوجه سبز می خورد اومد و اصلا به د.ع نگاه نمی کرد و جواب سوالاشم نمی داد.

یادمه یه روز یکی از دانشجو های سال بالاتر دنبال یه نفر می گشت که یه روز به جاش بره دارو خونه. وقتی یکی از دوستامو پیدا کرد بهش می گفت: اصلا نگران هم نباش خانم دکتر... هر چی بلد نبودی از فلانی (نسخه پیچ اونجا) بپرس.

دست خط بد بعضی از دکترا و تجربه و آشنا بودن به انواع دز ها و شکل های دارویی درسته ولی مسئول فنی کلی اطلاعات به غیر از این ها لازم داره که خیلی هاشو تو دانشگاه خوندیم ولی چون در عمل ندیدیم فراموش کردیم. انگار یه جایی بین همه اون درس های تئوری تا واقعیت تا به حال خالی بوده.

یعنی فاصله هست از نوشتن عوارض یه دارو تو برگه امتحان تا یه توضیح لازم به زبان ساده برای بیمار.

از همه این ها گذشته از آزمایشگاه های فارماسیوتیکس دانشکده هم تا آشپزخونه محل ساخت دارو های ترکیبی داروخونه تفاوت زیاده. آب شیر تصفیه همون آب مقطر آزمایشگاست. قاشق و چنگال کار هم زن آزمایشگاهو انجام می دن. تو آشپز خونه باید تو کاسه زیر سماور آب جوش ریخت و به جای بن ماری استفاده کرد.

در مجموع 2 واحد کار آموزی دارو خونه یعنی دیدن فاصله حرف تا عمل.